zaterdag 31 augustus 2013

Zoektocht in Bresjes deel 2

Drie conclusies kunnen Anna en Lupineke trekken, nadat ze de afgelopen weken zowel de Visserijmusea in Bruinisse als die in Breskens bezochten…

Ten eerste: hoeveel je ook via Internet kunt vinden, het blijkt dat onderzoek het meest oplevert als je persoonlijk op ‘speurderspad’ gaat…
Ten  tweede: musea hebben geen idee wat ze in huis hebben aan – voor ons – interessant onderzoeksmateriaal,
en ten derde: men heeft vaak ook geen enkel idee wáár wij nou eigenlijk precies naar op zoek zijn ;)

Vergeten we een vierde conclusie.. dat de mensen van de Zeeuwse musea ongelofelijk vriendelijk en behulpvaardig zijn, en dat geen enkele moeite om ons van dienst te zijn, ze te veel is!

Zo toog Lupineke onlangs naar Bresjes, naar de Visserijfeesten die aldaar gehouden werden. Op het programma die dag staat een bezoek aan het dorp, de haven en het Visserijmuseum. Bovendien wordt op die bewuste zaterdag het nieuwe boek over de visserijgeschiedenis van Frans Meijaard gepresenteerd en na zoveel mailcontact met Frans is het natuurlijk leuk om hem nu eens persoonlijk te ontmoeten.

Het tochtje per fiets en boot van Vlissingen naar Breskens wordt een onvergetelijke ervaring!


En, Lupineke is niet de enige, die het vissersdorpje bezoekt.. de Visserijfeesten worden druk bezocht. Het prachtige weer helpt natuurlijk ook mee J!



zaterdag 17 augustus 2013

We gingen naar Bru....

Het was even stil bij de visserstruien. Maar dat betekent niet dat Lupineke en Anna stil hebben gezeten. In tegendeel.

Op één van de warmste dagen van het jaar rijden we van de oostkant en van de westkant van Zeeland naar Bruinisse. Anna was daar al eerder, maar toen bleek het museum helaas gesloten.
Het blijkt een gouden greep om op deze zonnige zomerdag het visserijmuseum een bezoek te brengen. Buiten de aanwezige vrijwilligers zijn wij de enige bezoekers. Begrijpelijk, want 'iedereen' zit op het strand óf in de file naar dat strand toe ;-).

We vertellen de reden van onze komst: visserstruien. En daarop klinkt de gebruikelijke reactie: 'Nee hoor, die hadden we hier niet.' Sterker nog: 'Er was een poosje terug ook al iemand. Die hebben we ook niet kunnen helpen.' Toch houden we vast. Een eerste blik in een vitrine levert namelijk dit op:

Een micro-visserstrui. Helemaal gebreid in tricotsteek, maar wel volgens wat ons bekend is als 'de traditie'.


We vinden er nog twee:
De Engelse trui (halsboord en manchetten waren los te koop, want die sleten het hardst). Gekocht in Antwerpen.

Foto: Brusea